SPIS TREŚCI

Czasy starożytne

O właściwościach związków mineralnych zawartych w glinach wiedziano już od czasów starożytnego Egiptu. Z tych czasów pochodzą opisy dotyczące właściwości działania przeciwbakteryjnego glin, które pomagały rannym szybciej się leczyć. Gliny były używane jako "naturalny środek sterylizujący" w procesie gojenia ran. Również w starożytnej Grecji używano gliny i określano ją jako uzdrawiającą ziemię. W szczególności za taką była uznawana uzdrawiająca ziemia z wyspy Lemnos która była tak popularna, że czasami była warta jego wagi w złocie.

 

 

Postacie historyczne

  • Hipokrates (460-370 pne) dawał młodym matkom uzdrawiająca ziemię z wyspy Samos w celu "oczyszczenia wewnętrznego".

  • Claudius Galenus (129 r pne - 201 r pne), osobisty lekarz cesarza rzymskiego Marc Aurela, mieszał glinę z wodą lub winem i przepisał tę mieszaninę w celu leczenia zatruć, świeżych ran, hemoroidów, obrzęku, biegunki i chorób skóry.

  • Ibn Sina / Avicenna (980-1037 AD) opisał szczegółowo leczenie szarobiałą gliną w programie Canon Medicinae, tom. II (która przez wieki zdominowała opinię medyczną) na następujące przypadki: rany, wrzody, choroby skóry, biegunka, choroby pęcherza moczowego, "krwawy kaszel" i oparzenia.

 

Współcześnie

Współcześnie aby świat poznał glinkę zeolitową, potrzebny był młody, uparty arystokrata Axel Fredrik Cronstedt, żyjący w latach 1722-1765 który był odkrywcą zeolitów, jak również twórcą nazwy. Prowadząc analizy, zauważył że podczas podgrzania jednego z minerałów wyraźnie traci on wodę. Zeolit nazwał „wrzącym kamieniem”, po grecku (dzeo – wrzeć, kipieć oraz lithos – kamień). Odkrycie minerału jakim jest zeolitu, nieco wyprzedziło swoją epokę, bowiem przez ponad dwieście lat od chwili odkrycia nie znaleziono praktycznych zastosowań dla niego, uważając go jedynie za ciekawostkę przyrodniczą i grupę fascynujących, ale bezużytecznych minerałów. Dopiero w roku 1890 po raz pierwszy Klinoptylolit został wydzielony grupy zeolitów i opisany przez Pirssona jako odrębny gatunek zeolitu. Natomiast Schaller w roku 1933 nadał mu obowiązującą nazwę Klinoptylolit. Nazwa pochodzi od greckich słów: klinos = ukośny (nachylony); ptylon = pióro; lithos = kamień (skała).

W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat, gliny typu krzemowego znalazły swoje zastosowanie w medycynie alternatywnej stając się wszechstronnymi i aktywnymi składnikami działającymi na organizm bez efektów ubocznych. Należy jednak pamiętać, że nie wszystkie glinokrzemiany w tym zeolit klinoptylolit mają takie właściwości. Tylko surowce o najwyższej jakości które są poddawane odpowiednim procesom technologicznym, rygorystycznej kontroli jakości i posiadające odpowiednie certyfikaty mogą spełniać te wymagania.

 

05 lutego 2018

02. Historia zeolitu

aktualizacja